PROFETAJXO-KEHANET

Bazı felaketler, yaşandıkları anda değil, önceden hissedildikleri an başlar.

Gökyüzünde iki uçak vardı; yeryüzünde ise çok daha büyük bir kırılma.

Işık değişti, zaman sekteye uğradı ve insanlık fark etmeden başka bir eşiğe geçti. Bu eşik, bir patlamanın ya da çarpışmanın kendisi değil, onun insan öz varlığında açtığı görünmez yarıktı.

Bir kız vardı; varlığı kayda geçmedi ama yokluğu da açıklanamadı.

Bir çocuk vardı; sessiz bir vadide durdu ve yalnız olmadığını bildi.

Aralarındaki bağ ne bir çağrıydı ne de bir karşılaşma. Daha çok, insan öz varlığının  kendi uzantılarıyla kurduğu kadim ve unutulmuş bir temasın yeniden hatırlanışıydı.

PROFETAJXO-KEHANET, bir felaketin nedenini anlatmaz; o nedenin insan bilincinde yarattığı çatlağı izler. Burada kehanet, geleceği haber veren bir öngörü değildir. Kehanet, çoktan başlamış olanı görmezden gelmenin bedelidir.

İnsan, kendi yarattığı güce baktığında ne zaman geri çekilmesi gerektiğini, ne zaman kalmanın en büyük müdahaleye dönüştüğünü ayırt edebilecek midir?

Kontrol ile korunma arasındaki o ince çizgide, insan öz varlığı kendi uzantılarıyla yüzleşirken, PROFETAJXO-KEHANET sessiz, derin ve geri dönülmez bir hikayeyi adım adım açığa çıkarır.